SCHUNCK* Leest

(Klik op de tekst om te reageren)

 Coen Simon - Wachten op geluk

 De moderne mens wil te veel, tenminste zo luidt zijn zelfdiagnose. Dus storten we ons massaal op zelfonderzoek. Want als we weten wie we zijn, weten we beter wat we echt willen. Alleen zien we één vraag over het hoofd: biedt de wereld ooit wat we willen? Helaas, de wereld is geen etalage vol met waren die onze verlangens kunnen bevredigen. En onze verlangens zijn niet te bevredigen als een lege maag. In Wachten op geluk duikt filosoof Coen Simon in zijn eigen gevoelens van hoop, heimwee, luiheid, liefde, agressie, ongeduld en schaamte en toont een verrassende eigenschap van het verlangen: het is niet de vervulling, maar het is het verlangen zelf dat zin geeft aan het leven. Want het leven is ten slotte nooit wat we ervan verwachten, het is dat wat we doen terwijl we wachten op geluk. Coen Simon (1972) is filosoof en publicist. Zijn essays in NRC Handelsblad, nrc.next en Trouw zijn spraakmakend in het publieke debat. Van zijn hand verschenen onder meer Kijk de mens, Waarom we onszelf zoeken maar niet vinden, Zo begint iedere ziener en En toen wisten we alles. ‘Coen Simon houdt het essay overeind in een tijd waarin dit genre eigenlijk als afgeschreven wordt beschouwd.’ – Joost Zwagerman

Bert Keizer - Waar blijft de ziel?

 Dit essay is geschreven met de humor en de nuchtere gevoeligheid die Bert Keizer eigen zijn. Hij verzet zich tegen het populaire idee dat ‘wij ons brein zijn' en vraagt zich af wanneer en waarom wij vinden dat plant, dier en mens al dan niet een ziel hebben, en of ze die ook kwijt kunnen raken. We zien graag bezieling, geestelijk leven in de wereld om ons heen. Vroeger waren we zelfs nog gretiger in dit opzicht. Toen dachten we dat zon, maan, sterren, donderwolken, bomen, planten, vulkanen en zelfs ziektes een ziel hadden. Alles om ons heen zat net zo vol bedoelingen als wijzelf. De wereld keek ons aan. De Grieken waren de eersten die zich na een blik op de wereld afvroegen: kijkt-ie nou terug of niet? Tweeduizend jaar later schreef Pascal na een blik op de nachtelijke sterrenhemel: ‘De eeuwige stilte van die oneindige ruimte maakt me bang.' Hij kreeg het doodsbenauwd bij de gedachte dat de wereld niet terugkijkt. Het zou immers betekenen dat wij, kosmisch gesproken, alleen zijn, en als er iets is waar deze slimme aap niet tegen kan, dan is het wel alleen zijn. ‘Mensen komen met een zekere plechtigheid, als gold het een liturgische aankondiging, met "de ziel" aanzetten. Dit even ver lossende als troostende ding, zo constateren zij, bevindt zich onaantastbaar achter al ons geneuzel over hersenschade, geest, persoonlijkheid en dementie. "Zeker", zegt mijn collega S. dan, "en dáár weer achter parkeer ik mijn Volvo, want daar is ruimte zat."' - Bert Keizer